Gronkowiec – przyczyny, leczenie, objawy -

Opryszczka

Opryszczka jest to choroba wirusowa, którą wywołuje wirus Herpes simplex. Znana jest już ponoć od 1000 lat.  Choroba jest dosyć dokuczliwa, często wznawiającą się. Dotyczy schorzeń skóry w obrębie błoń śluzowych. Potocznie zwana jest febrą lub zimnem . Nosicielem jest większość z nas, natomiast nie wszyscy chorują. Może być ona w uśpieniu i uaktywniać się pod wpływem bodźców tj:

  • zmęczenie,
  • spadek odporności,
  • stres,
  • zmiany pogody,
  • silne przechłodzenie lub przegrzanie organizmu,
  • okres miesiączki,
  • po opalaniu, solarium.

Opryszczka nie jest tylko defektem kosmetycznym. Wirus ten może być przyczyną wielu schorzeń. Schorzenie to dokucza około 50% populacji a 80% jest nosicielem. Początek infekcji zaczyna się często w dzieciństwie.

Wirus jest nie do wyleczenia, pozostaje w organizmie na zawsze, natomiast można go uśpić. Żyje on w układzie nerwowym w zwojach nerwowych, dlatego uaktywnia się w momencie stresu i jest nie do wykrycia przez układ odpornościowy. Zbudowany jest z około 80 białek, produkuje je i nimi się odżywia.

Mamy dwa typy opryszczki:

  1. Wirus HSV-1 – opryszczka wargowa, okolicy ust, nosa i oka. Przenosimy to dotykając rękoma. Bardzo ważna jest tu higiena kosmetyczna w okół wystąpienia zmian. Opryszczka oka jest bardzo niebezpieczna , ponieważ może doprowadzić do jego uszkodzenia i nawet ślepoty. Może zaatakować jamę ustno-gardłową oraz opony mózgowo-rdzeniowe.
  2. HSV-2 –  atakuje i zakaża narządy płciowe oraz części ciała umiejscowione poniżej pasa. Przenosi się również podczas stosunków seksualnych. Gdy jest zakażona kobieta ciężarna wskazane jest cięcie cesarskie aby nie wprowadzić wirusa dziecku w trakcie porodu.

Jak się zarażamy wirusem opryszczki?

  • drogą kropelkową,
  • kontakt bezpośredni,
  • przy pocałunku,
  • sztućce,
  • kosmetyki,
  • pomadka,
  • picie z jednej butelki lub szklanki.

Uaktywniony wirus rozwija się idąc wzdłuż nerwu do komórek nabłonka skóry. Choroba zaczyna się nagle i występuje w postaci krostek grupowych.

Jakie są początkowe objawy w miejscu pojawienia się opryszczki i jaki jest przebieg choroby?

  • swędzenie,
  • uczucie kłucia,
  • pieczenia,
  • powstanie pęcherzyka wypełnionego płynem surowiczym,
  • pojawienie się  ropy,
  • po kilku dniach pojawiają się strupy, może to trwać od 10- 12 dni.

U mężczyzn pojawia się na  żołędzi i napletku oraz w cewce moczowej, utrudniając w wydalanie moczu.

U kobiet zmiany pojawiają się na wargach sromowych oraz w pochwie. Może przenieść się na uda, odbyt i pośladki. Zakażenie HSV2 zwiększa ryzyko chorób nowotworowych szyjki macicy.

Preparaty do wspomagania leczenia:

Chalated Zinc miejscowo i doustnie

Stress Management B Comlex,

Virago,

Witamina C 500

Bee Power

Ospa wietrzna

Ospa wietrzna (łac. varicella) – należy do  chorób  zakaźnych wieku dziecięcego. Wywołana jest wirusem VZV – Herpes virus varicellae . Przebyte zakażenie wirusem organizmu daje odporność na zawsze. Przy obniżeniu odporności może dojść do uaktywnienia wirusa w postaci  półpaśca, który uśpiony jest w układzie nerwowym do końca życia.

Zakażamy się od siebie nawzajem, najczęściej w okresie przedszkolnym drogą kropelkową. Okres wylęgania choroby wynosi 10-21 dni. Okres zaraźliwości zaczyna się około 5 dni przed wystąpieniem wysypki i trwa do wyschnięcia strupów, które pojawiają się na ciele w każdym miejscu. Osoby starsze mają przebieg choroby ostry i może pojawić się zapalenie płuc.

Objawy choroby:

  • gorączką od 37-40°C,
  • bólem głowy,
  • ogólnym pogorszeniem, tj przy grypie,
  • pojawienie się czerwonych plamek, krost, swędzenie,
  • zamieniają się te krostki w grudki wypełnione płynem,
  • po wyschnięciu powstaje strupek i odpada.

Ważna jest dbałość gojenia krostek i nie rozdrapywania ich, ponieważ mogą pojawić się blizny.

Jakie mogą być powikłania?

  1. Zapalenie węzłów chłonnych,
  2. Zapalenie mózgu,
  3. zapalenie ucha środkowego,
  4. wady wzroku,

Bardzo niebezpieczna jest choroba u kobiet w ciąży, ponieważ mogą wystąpić poważne zmiany i uszkodzenia płodu takie jak:

  • uszkodzenie mózgu,
  • wodogłowie,
  • wady oczu,
  • porażenie nerwów,
  • zmiany neurologiczne,
  • zmiany skórne.

Jakie są zalecenia w trakcie choroby?

  1. leżenie w trakcie choroby w łózku, nie wolno tego przeziębić,
  2. częsta zmiana piżamy i pościeli,
  3. kąpiel w płynach odkażających
  4. zmiany skórne należy smarować ( występuje silny świąd sk

Półpasiec

Półpasiec jest zakażeniem wirusowym, które powoduje bolesne, krostkowe, dalej ropne, rozległe  wysypki i pęcherze, które oplatają połowę pleców i połowę klatki piersiowej do mostka. Przebieg choroby jest czasem bardzo ciężki ze wskazaniem pobytu w szpitalu lub bardzo łagodny. Często na początku choroby boli kręgosłup, może wystąpić mrowienie, swędzenie lub ból w okolicach brzucha. Rozpoczyna się czerwoną wysypką, która pojawia się po kilku dniach od pierwszych objawów. Jest to ten sam wirus, który jest przyczyną ospy wietrznej. Po przebytej ospie wietrznej, wirus może uaktywnić się jako półpasiec.

Czasem wysypka półpaśca pojawia się w okolicach oczu lub po jednej stronie szyi i twarzy. Jest to niebezpieczne, ponieważ może dojść do uszkodzenia wzroku.

Półpasiec jest zaraźliwy od momentu pojawienia się wysypki do czasu wyleczenia zmian skórnych. Osoby chore powinny być izolowane od kobiet ciężarnych i dzieci oraz powinny pozostać w domu nawet gdy przebieg choroby jest łagodny.

Preparaty do wspomagania leczenia:

Wirusowe zapalenie wątroby A

Wątroba – to największy, najbardziej wszechstronny organ w naszym ciele. Spełnia aż pół tysiąca funkcji. Posiada również niebywałe zdolności regeneracyjne. Główna funkcja wątroby to neutralizacja toksyn i przekształcanie toksycznego amoniaku w mocznik.

Wątroba spełnia cztery funkcje podstawowe:

  1. detoksykacyjną
  2. metaboliczną
  3. zapasową
  4. magazynującą

Za co odpowiada wątroba w naszym organizmie?

  • przerabia cukry,
  • tłuszcze,
  • białka,
  • magazynuje witaminy A, D, E, żelazo a także niewielkie ilości B12,
  • wytwarza żółć aż do 1,5 litra na dobę,
  • wytwarza oraz magazynuje enzymy,
  • reguluje i gromadzi ilość żelaza w organizmie,
  • u płodu wątroba pełni funkcję krwiotwórczą,
  • odtruwa organizm ze szkodliwych toksyn,
  • pomaga w utrzymywaniu równowagi hormonalnej.

O wątrobie mówi się  ?chemiczna fabryka?, ponieważ zachodzi w niej blisko 5 tys. różnych reakcji.
To właśnie w jej wnętrzu:

  • szkodliwe produkty przemiany materii przekształcane są w nieszkodliwe związki i usuwane wraz z moczem i kałem
  • wydziela żółć niezbędną do rozdrabniania tłuszczy,
  • glukozę przetwarza w glikogen i trzyma w rezerwie w przypadku zapotrzebowania organizmu na większą ilość energii,
  • magazynuje też niektóre witaminy (A, D, B12), a także żelazo i miedź,
  • produkuje heparynę (enzym regulujący krzepliwość krwi) oraz niektóre białka, m.in. odpornościowe.

Nasz największy narząd – u dorosłego człowieka waży ok. 1,5 kg ?potrafi się sam regenerować. Nawet jeśli 75 proc. hepatocytów zginie, wątroba jeszcze jest w stanie pracować.

Wirusowe zapalenie wątroby typu A.
* WZW typu A – tzw. choroba brudnych rąk. Wirus typu A przenika do organizmu drogą pokarmową. Można się nim zarazić m.in. pijąc skażoną wodę, jedząc zakażone produkty (zwłaszcza posiłki kupowane w przydrożnych jadłodajniach), używając niestarannie umytych sztućców, nie myjąc rąk po skorzystaniu z toalety (wirus jest w kale chorego). Można ochronić się przed WZW A korzystając ze szczepionki (np. Havrix).

Wirusowe zapalenie wątroby B

Wirusowe zapalnie wątroby (WZW ?B?) wywołuje wirus HBV. Zazwyczaj rozpoczyna się ono często fazą ostrą, która w przypadku, gdy organizm nie jest w stanie samodzielnie zwalczyć wirusa, może przejść w stan przewlekły. Ryzyko rozwoju przewlekłej fazy choroby zależy od wieku, w którym dojdzie do zakażenia. U osób zarażonych w wieku dorosłym ryzyko wystąpienia nadostrego zapalenia wątroby jest małe. Inaczej to wygląda u dzieci zarażonych w okresie noworodkowym lub osób przed 10 rokiem życia, rozwój przewlekłego WZW typu B jest bardzo znaczny.

Badania wykazały, że 1 na 20 zakażonych wirusem HBV staje się nosicielem wirusa i może zakażać innych, mimo że sam nie ma żadnych objawów zakażenia. Tak jak w przypadku, WZW typu C WZW typu B nieleczone powoduje marskość wątroby. Prawie połowa ludzi zarażonych wirusem HVB w konsekwencji umiera z powodu niewydolności lub raka wątroby. Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest najczęstszą przyczyną raka wątroby na świecie.

Jak zarażamy się wirusem wątroby typu B?

Wirusy HBV przenosi się przez kontakt z krwią lub płynami ustrojowymi osoby zakażonej. Podstawowymi drogami zakażenia są krew i kontakty seksualne. Ryzyko zakażenia w przypadku kontaktu z wirusem HBV jest bardzo wysokie – wirus HBV jest 100 razy bardziej zakaźny niż wirus HIV i 10 razy bardziej zakaźny niż wirus HCV (wywołujący wirusowe zapalenie wątroby typu C).

Jakie występują grupy ryzyka?

  • homoseksualiści,
  • osoby heteroseksualne,
  • narkomani używający wspólnych igieł i strzykawek,
  • osoby, rodzina i partnerzy seksualni zakażonych wirusem HBV,
  • noworodki urodzone przez matki zakażone wirusem HBV,
  • podopieczni zakładów poprawczych i więźniowie,
  • pacjenci poddawani hemodializom,
  • pracownicy służby zdrowia i służb bezpieczeństwa publicznego, którzy mają częsty kontakt z krwią,
  • klienci i personel instytucji dla osób niedorozwiniętych,
  • osoby otrzymujące krew i niektóre preparaty krwiopochodne,
  • osoby podróżujące do obszarów o wysokiej zapadalności na WZW typu B.

Warto się zaszczepić przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Skuteczność szczepionki w zapobieganiu zarażenia jest bardzo wysoka. Obecnie szczepienie przeciw wirusowi HBV jest zalecane dla wszystkich dzieci i młodzieży. Szczepionka przeciwko HBV nie jest w stanie zapobiec wystąpieniu przewlekłego zapalenia wątroby u osoby, która jest już zakażona.

Objawy wirusowego zakażenia wątroby typ B są niecharakterystyczne. Często bywa tak, że osoby zarażone nie są tego świadome. Choroba dopiero jest rozpoznawana przez lekarzy przy bardziej dokuczliwych objawach. Także widzimy, że kluczową rolę odgrywa rozpoznanie choroby i diagnostyka podczas leczenia, jak badania przesiewowe.

Leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B polega przede wszystkim na stosowaniu leków przeciwwirusowych i terapii wspierającej. Skuteczne leki przeciwwirusowe spowalniają postęp choroby i opóźniają wystąpienie marskości wątroby. W przypadku wystąpienia krańcowego stadium marskości wątroby jedynym możliwym leczeniem jest przeszczepienie wątroby.

Można ochronić się przed WZW B korzystając ze szczepionki (np. Engerix). Dostępne są też tzw. szczepionki skojarzone (np. Twinrix), chroniące przed wirusami typu A i B.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C

Za rozwój choroby wirusowego zapalenia wątroby typu C jest odpowiedzialny wirus HCV. O chorobie tej (WZW typu C) mówi się często: cicha choroba. Przez bardzo długi okres czasu może ona przebiegać bezobjawowo, nawet 30 – 40 lat bez objawów żółtaczki. Pacjent przez wszystkie te lata może czuć się dobrze i nie mieć dolegliwości, co by wskazywało właśnie na zarażenie wirusem HCV lub chorobą wątroby. Choroba po wielu latach może prowadzić do marskości i raka wątroby. Objawami, jakie by mogły wskazywać na  posiadanie tej dolegliwości może być uczucie zmęczenia, bóle stawów i mięśni lub nawet zaburzenia sfery psychicznej (np. depresja). Dlatego jeżeli nie potrafimy znaleźć przyczyny pojawienia się właśnie takich objawów, warto poddać się badaniu krwi w kierunku zakażenia wirusem HCV.

Wirus HCV rozprzestrzenia się on poprzez kontakt z krwią osób zakażonych. Do 1991 roku w Polsce nie badano krwi krwiodawców na obecność wirusa HCV, dlatego przed tym okresem najczęściej dochodziło do zakażeń po przetoczeniu krwi i preparatów krwiopochodnych. Teraz transfuzje krwi są całkowicie bezpieczne.

Gdzie możemy się zarazić?

  1. używając wielokrotnie sprzętu medycznego jednorazowego użytku (igły, strzykawki)
  2. drobne zabiegi lub chirurgiczne w szpitalach,
  3. w gabinetach kosmetycznych czy salonach tatuażu,
  4. w czasie stosunków homoseksualnych,
  5. zakażona kobieta w ciąży może także przekazać swojemu dziecku wirusa C, przy odpowiednim prowadzeniu lekarza ryzyko maleje.

Wirus namnaża się (replikuje) w komórkach wątroby. Gdy jest go już dużo, dochodzi do zapalenia wątroby. Najpierw jest to faza ostra, najczęściej bezobjawowa, bez zażółcenia skóry czy białek oczu. Jeśli po mniej więcej sześciu miesiącach od wtargnięcia wirusa do wątroby organizm się z nim sam nie upora albo nie rozpocznie się leczenia przeciwwirusowego, ostre zapalenie przejdzie w przewlekłe. Proces zapalny powoduje, że giną komórki wątroby, konsekwencją czego jest włóknienie tego narządu (powstają blizny). Gdy włóknienie jest bardzo zaawansowane, dochodzi do marskości wątroby. Można spowolnić tempo włóknienia wątroby, a nawet zatrzymać je dzięki odpowiedniemu leczeniu. Aktualnie stosowane leki prowadzą do wyleczenia nawet u 60?70 proc. chorych. Warto pamiętać, że wątroba jest narządem, który ma zdolność regeneracji. Człowiek może całkiem dobrze funkcjonować nawet wtedy, gdy mała część wątroby (ok. 25 proc.) jest sprawna. Jeśli jednak nie zacznie się w porę leczyć przewlekłego zapalenia wątroby lub marskości wątroby, u niektórych osób dochodzi do rozwoju niewydolności wątroby i/lub raka tego narządu. W takiej sytuacji często jedyną szansą na uratowanie życia jest przeszczep wątroby.

U wielu chorych sprawdza się natomiast leczenie kombinacją dwóch leków: interferonu i rybawiryny. Terapia trwa długo i – niestety – jest bardzo kosztowna. Z tego powodu chorzy często muszą długo czekać na rozpoczęcie leczenia. Trzeba jednak wiedzieć, że nie wszyscy kwalifikują się do takiej terapii. Kuracje interferonem i rybawiryną prowadzą tylko wybrane szpitale i każdy z nich kwalifikuje pacjentów według własnych kryteriów. W trakcie leczenia mogą wystąpić silne skutki uboczne – gorączka, zmęczenie, bóle mięśni, brak apetytu, bóle głowy, brzucha, senność, apatia, wypadanie włosów, depresja, a nawet psychozy oraz upośledzenie czynności szpiku kostnego. Niekiedy objawy uboczne są tak silne, że trzeba w ogóle przerwać leczenie.

Nie ma szczepionki, która chroniłaby nas przed WZW typu C. Dlatego należy do minimum ograniczyć sytuacje, w których może dojść do zakażenia. Jeśli idziemy na zabieg, nawet drobny (np. zastrzyk), pilnujmy, by pielęgniarka włożyła czyste rękawiczki jednorazowe. Zwracajmy też uwagę na czystość i przestrzeganie zasad higieny u kosmetyczki czy w studiach tatuażu. Nie pożyczajmy nikomu ani od nikogo przyborów do manikiuru, depilatora itp. Nie zarazimy się, gdy osoba zakażona np. ma katar, kaszle, wita się z nami, całuje, używa tych samych sztućców czy korzysta z tej samej toalety co my. Jeśli osoba zakażona HCV przestrzega zasad higieny, nie jest źródłem infekcji wirusem typu C, ani w domu, ani w pracy.

Wirusy – leczenie, przyczyny, objawy

Budowa i skład chemiczny wirusa.
Wirion jest to zakaźna cząsteczka wirusa , która składa się z Kapsydu 95% – otoczka białkowa i genomu 5% nić DNA lub RNA. Wirusy mamy ludzkie, zwierzęce i roślinne.
Wirusy w języku  łacińskim ( virus – trucizna, jad)  są to  cząsteczki organiczne nie posiadające struktury komórkowej. Zbudowane są z białek i kwasów nukleinowych. Wirus posiada cechy organizmów żywych jak i materii nieożywionej.

Z przyjętych definicji uważa się, że wirus jest żywy – funkcjonalnie i nieżywy strukturalnie.

Strukturalnie -  tzn. rozmnaża się, rośnie, posiada swój metabolizm, budowę komórkową z rybosomami, organellami, zbudowany z białek i kwasów nukleinowych a  materiał genetyczny przechowywany w postaci kwasów nukleinowych.

Funkcjonalne – tzn. musi spełniać pewne warunki, żeby można go było uznać za żywego. Musi być zdolny do  powielania się, ewolucji oraz wykazywać dziedziczną zmienność wpływającą na możliwości rozmnożenia się.

Prion – mniejsza od wirusa cząsteczka zbudowana z białka – nie ma nośnika informacji.

Wirusy nie są zdolne do samodzielnego rozmnażania się, czyli można powiedzieć że nie są żywe. Wirus musi wejść do komórki żywego organizmu w celu powielania własnych genów i  namnażania się. Mogą zakażać wszystkie typy organizmów. Wirus zawiera tylko jeden rodzaj kwasu nukleinowego DNA albo RNA. W trakcie przeniknięcia do żywej komórki dochodzi zwykle do syntezy drugiego rodzaju kwasu. Wirus jest pasożytem komórkowym i  zakaża komórki gospodarza. Posiada na swojej powierzchni białka, które pozwalają zaatakować komórki. Wirus poza komórką nie wykazują metabolizmu. Pojedynczą jednostkę wirusa nazywamy wirionem. Każdy wirion posiada kapsyd i kwas nukleinowy.

Namnażanie wirusów  – schemat rozwoju infekcji:

  1. Adsorpcja ?wstęp do zakażenia – przyleganie wirusa do powierzchni komórki,
  2. Penetracja -  wnikanie wirusa do komórki po jego uprzednim połączeniu się z receptorem,
  3. Endocytoza – wślizgiwanie się wirusa prze błonę komórkową do  komórki,
  4. Odpłaszczanie wirusa  -  uwolnienie materiału genetycznego do komórki – może odbyć się to już w fazie 2,
  5. Produkcja białek wczesnych -  odpowiedzialne za zmianę metabolizmu komórki
  6. Replikacja genomu – integracja genomu wirusa z genomem gospodarza
  7. Produkcja białek późnych -  białka strukturalne, wchodzące w skład kapsydu, umożliwiające prawidłowe złożenie wirionów – pojedyncza jednostka wirusa
  8. Składanie wirionów – wytworzenia nukleokapsydów  – podstawowy element strukturalny wirusa otoczony i chroniony kapsydem  czyli płaszczem białkowym
  9. Uwalnianie wirionów z komórki  – (wirusy bezotoczkowe – uwalniają się po śmierci komórki, wirusy otoczkowe pączkują z powierzchni komórki.  Otoczka lipidowa wirusa to fragment błony komórkowej gospodarza)
  10. Następuje zakażenie organizmu.

Uwaga? wirusy torują drogę bakteriom!
Leczenie infekcji wirusowych jest trudne, ponieważ wirus  nie posiada własnego metabolizmu, który można by zablokować. Tak działa antybiotyk w przypadku walki z bakteriami. Często choroba wirusowa przechodzi w chorobę przewlekłą, której towarzyszą infekcje bakteryjne. Dlatego też widzimy, ze podanie antybiotyku, przy chorobach wirusowych nie przynosi efektu ale jeszcze to komplikuje bo osłabia system odpornościowy, który w tym przypadku jest najważniejszy.
Twój system odpornościowy Twoim najlepszym lekiem i lekarzem!!!
Co  zrobić, żeby wzmocnić swój system immunologiczny ?

  • dobry regularny sen,
  • ruch, ćwiczenia fizyczne,
  • odpowiednia dieta, ograniczenie słodyczy,
  • panowanie nad emocjami,
  • brak uzależnień,
  • naturalna suplementacją

Wszyscy dbamy np. o auto, w nim dokonujemy wymiany oleju, czyszczenia podwozia i silnika, czy robimy gruntowne porządki w domu. Może nadszedł czas na zadbanie o Swój organizm? Każdy myje swoje ciało, włosy, zęby a co z wnętrzem?
(Kliknij w obrazek aby przejść do sklepu)

paragronk